Komad Antonije i Kleopatra pripada grupi Šekspirovih komada (ostali su Otelo, Kralj Lir, Makbet i Timon Atinjanin) napisanih u istom vremenskom periodu, koji se bave istom osnovnom temom: šta se dogadja kada i "plemeniti" umovi popuste pred udarom ličnih osećanja. Jedan od najvećih dramatičara svih vremena koristi najpoznatiji ljubavni mit antičkog sveta kao osnov za svoju univerzalnu priču o odnosu ljubavi i političke moći, o odnosu javnog i privatnog i o sudaru dva vremena sa različitim političkim konceptima. Komad je najvećim delom inspirisan Plutarhom koji vidi velikog vojskovođu Marka Antonija kao izdanak drevne rimske vrline korumpirane privatnim porocima i intenzivnim uticajem koji na nju vrši strana kultura. Šekspir nadmašuje Plutarha stvarajući dvostruku tragičnost svojih dvoje junaka koji predstavljaju dve različite vrste "veličine" i "poročnosti", koje, međutim, bivaju uništene na isti besmisleni način u međusobnom konfliktu. Reč je o jednom od najkompleksnijih i najizazovnijih Šekspirovih komada koji je sa jedne strane mračna i intimistička analiza "fatalne privlačnosti" i individualne seksualnosti, smeštena u misteriozni i čulni svet drevnog Egipta, a sa druge strane analiza fenomena javne odgovornosti i tragedije koja proističe iz fatalne političke podeljenosti. Problem sukoba privatnog i državnog, dužnosti i osećanja - omiljene Šekspirijanske ideje koje potiču iz njegovih ranijih istorijskih komada - u Antoniju i Kleopatri su dovedene do savršenstva.

Reč je o bezvremenom literarnom materijalu koji je beskrajno inspirativan ne samo iz teatrološke perspektive već i iz perspektive sveta u kome danas živimo.

Anja Suša